गुलकंद

दम आलू

2011-10-31T17:51:00.000+05:30

दम आलूची भाजी खातांना जर कविता सुचली तर तिचं शीर्षक काय असेल ?
...
..
...
..
..
..
..
..
- दमलेल्या आलूची कहाणी !

:)

reference:
http://marathikavitasangrah.com/?p=1597

घरटं

2010-06-23T15:50:00.001+05:30

झटपट स्वयंपाक!

2010-04-30T12:05:00.002+05:30

पातेल्यातली भाजी केव्हा शिजेल हे बघण्यातला वेळ वाचवायचा आहे?
मग हे करा :

१) छोट्या कुकरमध्ये नेहेमीप्रमाणे फोडणी, मिरची, कांदा, ई टाका.
२) ग्रेव्ही ची भाजी करायची असल्यास तशी चटणी आणि पाणी पण टाका
३) कुकर मध्येच कापलेली भाजी टाका
४) कुकर चे झाकण लावून भाजी शिजेल इतक्या शिट्या होऊ द्या (प्रत्येक भाजीनुसार हा अंदाज अनुभवाने येईल)
पातेल्या ऐवजी कुकर वापरल्यामुळे नक्कीच बराच वेळ वाचतो

६) कुकरची शिट्टी वाजत असतांना हे गाणे नक्की गुणगुणा:

"सिटी बजाके बोल, ALL IZZ WELL"

:-)

तुझाच मी

2010-02-25T12:23:00.017+05:30

या वर्षी 'दोनाचे चार' हात होण्याचा योग आला आहे आणि मग 14 फेब्रुवारी म्हणजेच 'व्हॅलेंटाईन-डे' च्या मुहुर्तावर मी 'होणार्‍या ही' ला मी सध्या लिहिलेल्या काही चारोळ्या भेट दिल्या.

_______________________________________
_______________________________________

_______________________________________________

_______________________________________________

________________________________________________

________________________________________________

_________________________________________________
या चारोळीसाठीची मूळ चारोळी - चंद्रशेखर गोखले यांच्या 'मी-माझा' मधली :

_________________________________________________
मूळ चारोळी 'मी-माझा' मधली :

_______________________________________________
मूळ चारोळी 'मी-माझा' मधली :

________________________________________________
तश्या ह्या काही दिवस आधीच सुचल्या, पण मुहुर्तानुसार भेट दिल्या :-)

'तुझाच मी' असे शिर्षक देण्यामागचा एक हेतू म्हणजे 'दोनाचे चार' साठीचे प्रयत्न आता संपले आहेत हे दर्शवण्यासाठी :-) आणि 3-4 चारोळ्यांमध्ये चंद्रशेखर गोखले यांच्या 'मी माझा' मधल्या काही चारोळ्यांचे यमक वापरले आहेत.
जेव्हा जेव्हा असे साम्य आहे तेव्हा original चारोळी सोबत दिलीच आहे.

'मी माझा' चारोळ्यांचा तर मी चाहता आहेच. त्या सर्व चारोळ्या ईथे आहेत: http://www.meemaza.com/

© मिलिंद
http://gulakand.blogspot.com/

बे एकं बे

2010-01-28T15:49:00.001+05:30

लग्न म्हणजे दोनाचे चार हात केले असं म्हणतात तर एंगेजमेंट ला काय म्हणायचं- दोनाचे तीन हात?

तसं पाहीलं तर एंगेजमेंट ला एक हात मिळतोच हातात- एंगेजमेंट रिंग घालतांना- मग 'दोनाचे तीन' झालेत की नाही?
:-)

आणि लग्नात दोन हात मिळतात...मिळतात तर एकदम गळ्यातच पडतात! - वरमाला घालतांनाचं म्हणतोय अहो मी :-)
मग झालेत की नाही 'दोनाचे चार' ?
:-)

अजून एक जोक:
ती: तू तर माझ्याशी लग्न करायला एका पायावर तयार होतास...
तो: होना, मी एका पायावर तुझ्यासाठी तयार होतोच, आणि दुस‍र्या पायावर दुसरीसाठी !

कवी असण्याचे side effects (चांगले आणि वाईट)

2009-12-19T09:14:00.003+05:30

* कवींबद्दल लोकांची अशी समजूत असते की ते सगळेच शामूळ, कच्च्या दिलाचे, सगळ्या decisions डोक्याने विचार न करता emotionally घेतात etc
- मला असे काही कवी माहिती आहेत जे कठीण कोडी पण सोडवू शकतात (डोक्याने विचार करुन), real life मध्ये पण खूप successful आहेत, खुप पैसा पण कमवतात (मला थोडा वेळ द्या, मी पण कमवण्याच्या मार्गावरच आहे :) )

* प्रेमकविता तर आहेतच पण प्रेमभंगासारखे किंवा पराभवाचे दु:ख कवितेत सहजतेने व्यक्त करता येते :)
त्यामुळेच कवी लोकांमध्ये दारु सारखे व्यसन असणारे किंवा आत्महत्येसारखा अखेरचा विचार करणारे खूप कमी असावेत :)
माझ्या आयुष्यातले असे काही प्रसंग आठवतात की एखाद्या घटनेमूळे १-२ दिवस डोकं सुन्न झालं.. सुखाचे, दु:खाचे किंवा ज्यांना out of this world असे म्हणता येईल असे प्रसंग...
तेव्हा काहीच शब्द पण सुचले नाहीत, पण मग त्या strong भावना व्यक्त करायला वाक्यांऐवजी direct कविताच सुचली!
कविता एक प्रकारची emotionally balanced personality देतात आणि आयुष्यावर प्रेम करायला शिकवतात असं मला वाटतं.
कोणीतरी कुठेतरी म्हटलंच आहे की मनाच्या संवेदनशीलतेही एक सामर्थ्य असतं

* अजुन एक side effect: तुम्ही दुसर्‍या प्रकारच्या कितिही कविता लिहा, त्यांच्या real life च्या relation बद्दल कोणी जास्त विचारणार नाही.
पण..पण..तुम्ही एखादी romantic कविता लिहिलीत की direct confidently प्रश्न विचारला जातो की,
"काय मग, कोण आहे ती? नाव तर सांग"
किंवा "पुढे काय झालं?"
किंवा "ही या कवितेतली आपल्या office मध्ये तिथे बसणारी हीच का?" :-)

मग मी कितीही सांगीतलं की कविता बर्‍याचदा काल्पनिक असू शकतात तरी लोकांचा romantic कवितेबद्दल तर मुळीच विश्वास बसत नाही!
अशावेळी मग मी भाव खाऊन सांगतो की ही कविता खरी की काल्पनिक ते माझं secret आहे ;-)

जशास तसे

2009-10-28T12:40:00.000+05:30

मैत्रिणिने विचारलं तिच्या मित्राला,
"तु मला miss केलं का?"

तो म्हणाला,
"मी तर तुला मिस केलं, पण प्रश्न असा आहे की तुला मिसेस कोण करेल?"
:)

चारोळी, कविता

2009-06-30T17:38:00.002+05:30

Click चारोळी
click कविता

वाजवा रे वाजवा!

2009-03-05T10:01:00.000+05:30

मी एका संगीत क्लासला जात असतांनाची गोष्ट. तिथल्या एका रिसेप्शनीस्ट कम मॅनेजरशी थोड्याफार गप्पा व्हायच्या. तिला एक प्रश्न विचारायचा विचार मनात आला..
पण तिच्या या संभाव्य उत्तरामुळे ते मी राहू दिले:

मी: "तुम्हालाही काही वाजवता येते का?"
ती: "जास्त काही नाही, पण वेळ आली तर कानाखाली वाजवता येते!"

:-)

सोबत

2009-02-27T15:01:00.002+05:30

(click to view larger)

सु'मन'

2009-02-25T20:42:00.004+05:30

(click image to enlarge)

नजर

2009-02-20T14:42:00.003+05:30

चित्रपटांचे रिमेक

2009-01-05T14:28:00.000+05:30

नुकताच आलेला गजनी हा Memento ह्या ईंग्लीश चित्रपटाचा रिमेक आहे हे आपल्याला माहीत असेलच.
अजून २ अशी उदाहरणे ऐकायला मिळाली.'याराना' हा जुना हिंदी सिनेमा सध्या TV वर दाखवला तेव्हा त्याबद्दल असे सांगण्यात आले की One Flew over the cuckoo's nest या सिनेमातल्या काही घटना घेऊन त्या दुसऱ्या एका कथेत मिसळण्यात आल्या.

आणि मी स्वत: नुकताच (२००८ मध्ये) आलेला 'दे धक्का' हा मराठी सिनेमा पाहीला. मग त्यापूर्वी (२००६ मध्ये) बनलेल्या Little Miss Sunshine बद्दल वाचण्यात आले:

Olive Hoover, a seven year old girl, has one goal: to win a beauty pageant. Her heroin-addicted grandfather is her coach, and when she becomes a finalist in the Little Miss Sunshine pageant, her whole family takes on the road in an old run-down VW (bus). The first in a long run of disasters is the bus breaking down, causing them all to push it to get the trip started.

source: http://www.imdb.com/title/tt0449059/

बगिचा

2009-01-02T17:06:00.005+05:30

हरखलो मी पाहूनी तिच्या गॅलरीतला बगिचा बहरलेला
जाई, जुई, गुलाब, चमेली अन् मोगराही होता फुललेला

मी विचारले, "कुठले बीज अन् कुठले खत वापरलेत हो?
"तर खुदकन् हसुनी म्हणते ती, "काहीही विशेष नाही हो!"

मी-"सगळे नका सांगू, पण काही टीप्स तरी द्या की"
ती-"त्यामागे माझी मेहनत आहे, तुम्हीही घ्या की!"

मी-"घेतली ना, रोपांना पाण्यापेक्षा घामच जास्त दिला!"
ती-"असे का, मग सांगतेच थोडेशी माहीती मी तुम्हाला"

"मी रोज या रोपांजवळ बसून मन मोकळे करते
त्यांना माझ्या दिवसभरातले हसू अन आसू देते"

"आता त्यांना माझे हसू की आसू आवडतात
हे न कळले, पण त्यावाचून ती कोमेजतात!"

मी-"वाहव्वा, तर ही अशी भानगड आहे
पण माझ्यासाठी हे फारच अवघड आहे!"

"कितीही प्रयत्न केला, देवाचीही जरी केली मनधरणी
तरी अश्रूंचा दुष्काळच असे आम्हा पुरुषांच्या नयनी!"

-मिलिंद

दाखवायचे दात वेगळे...

2008-12-20T16:29:00.000+05:30

काही वर्षांपूर्वी मी 4-wheeler चे driving licence मिळवण्यासाठी गाडी चालवणे शिकलो.
पण licence मिळाल्यानंतर मात्र कधी गाडी फारशी चालवलीच नाही. अजून स्वत:ची नसल्यामुळे मिळाली नाही तो भाग वेगळा. पण असो.
तर सांगायचा मुद्‍दा असा की नुकतेच यासारखेच एक उदाहरण मला ऐकायला मिळाले.
तर ती ’क्ष’ मुलगी अतिशय चांगले कांदे-पोहे बनवायला शिकली.
पण लग्नानंतर तिला (नोकरीपण असल्यामुळे) स्वयंपाकाला वेळच मिळत नाहिये म्हणे!

सारेगमप..

2008-12-10T17:50:00.000+05:30

Zee Marathi वरचा idea सारेगमप हा कार्यक्रम मी आजकाल आवर्जून पहातो.
गेल्या कित्येक वर्षात असले गुणी बालकलाकार पाहील्याचे (ऐकल्याचे) मला आठवत नाहीये.

मागे एका माणसाला DTH service विकत घेताना " Zee Marathi कशाकशात आहे ते आधी सांगा" हे सांगतांना ऐकले होते.
आर्या, अन् ईतर गायक थोडे जास्त गुण मिळवत असतीलही, पण माझ्या मते छोटयाश्या मुग्धा हिने इतक्या लहानग्या वयात सहजतेने गाऊन सर्वांना थक्क करुन टाकले आहे.
अंतिम निकाल काहीही लागो, पण हे सर्व ५-६ जण पुढे मोठे गायक असणार आहेत हे नक्की.

चंद्रयान

2008-11-14T11:59:00.002+05:30

चंद्रयान आता चंद्राच्या १०० किलोमीटर कक्षेत राहून फोटोज पठावत राहणार आहे.
आता मी एक पूर्वी लिहिलेली कविता वाचून पहा: लींक

असाही कणा

2008-11-04T14:49:00.005+05:30

शेअर बाजाराचा जरी कणा मोडला असला तरी कुसुमाग्रजांच्या
कणा च्या ओळींत थोडा बदल करुन असे म्हणावेसे वाटते:

"पैसे नकोत सर, जरा एकटेपणा वाटला--
मोडून पडला शेअरबाजार तरी मोडला नाही कणा
पाठीवरती हात ठेवून नुसते इन्वेस्ट म्हणा!"

पुणे गणेशोत्सव

2008-09-15T14:33:00.000+05:30

तुळशीबागेतला गणपती:

अजून काही फोटोज.

वळणे

2008-09-15T14:16:00.001+05:30

मन मारणे जमत असेल सहजच कोणाही माणसाला
मारावे कसे काव्याला, कुणी सांगेल का जरा मला?

आसवांची कासवे नाही पोहोचत डोळ्यांपलीकडे
पण भावनांचे सारे ससे धावतातच काव्याकडे!

आसवे लपवून हसून दाखवण्यात असेलही पुरुषार्थ
पण कवितेच्या शब्दांतच फुलती भावनांचे मतीतार्थ

काही जुने रस्ते जेव्हा दुरावलेले होऊन जातात
अशा ओळींसाठीच का पुढच्या आशा थांबतात?

जुन्यासाठी का उगाच जळणे-त्याहून बरे पुढे पळणे
आयुष्याच्या वाटेत येतच असतात ही नवनवी वळणे

-मिलिंद

काही जुन्या-नव्या म्हणी

2008-07-01T14:46:00.000+05:30

मरावे परी blogरूपी उरावे.
-blog हा एक प्रकारचा intellectual insurance च आहे, नाही का?

प्रयत्ने वाळूचे कण रगडीता तेलही गळे.
-सध्याचे कच्च्या तेलाचे भाव पाहून सारे जग तेलासाठी वाळूच काय, पण काहीही रगडायला तयार होईल! (अर्थातच OPEC व्यतिरीक्तचे जग)

वैचारीक, पण सुखद सिनेमा

2008-06-27T09:58:00.001+05:30

सनई-चौघडे हा मला नावावरून काहीसा 'यंदा कर्तव्य आहे' सारखा असेल असे वाटला.
मध्यंतरापर्यंत बऱ्याच गोष्टी जरा जास्तच 'ligthly' घेतल्या जात आहेत असे वाटले. आणि त्यानंतर सिनेमा अगदी serious होणार असे वाटायला लागते.
पण काही अवघड विषयसुध्दा जसे अगदी सहजपणे, तरीही योग्य प्रकारे हाताळलेले आहेत ते पाहण्यासारखे आहे.

आपण स्वाभाविकपणे आयुष्यातले काही अवघड रस्ते टाळतो, पण काही अवघड परीस्थितींना face करावेच लागते - अगदी तोंडाला फेस आला तरी :)

या सिनेमातली काही वाक्ये अगदी मार्मिक आहेत:
"फक्त दाढी-मिशा ठेवायच्या आणि बायकांना नाचवायचे हाच पुरुषार्थ का?","सगळे पुरुष सारखेच असतात" -ईती नायिका

"सगळे पुरुष सारखेच असतात, पण एकसारखे नसतात" -ईती नायक

आणि हो, अख्खा चित्रपटभर जो 'कांदे-पोहे' चा गजर सुरु असतो, त्यनुसार या चित्रपटाचे नाव 'कांदे-पोहे' ठेवले असते तरी चालले असते :)

माझी rating: ***1/2 (3.5/5)

ऐका हो ऐका!

2008-06-07T12:02:00.003+05:30

आता devanagari text-to-speech ची सुविधा वापरून तुम्ही ईंटरनेटवरील मराठी/हिंदी मजकूर ऐकू शकता!
माझ्या ब्लॉगवरील लेखाच्या शीर्षकाजवळील "((.))ऐका हो ऐका!" या लिंकवर टीचकी मारुन पहा!
मजा आहे नाही?
आणि कुठलाही मोठा मजकूर वाचायला वेळ नसेल तर त्याची mp3 बनवून नंतर आरामात (उदा: प्रवासात) ऐकू शकता.
टीप: हे अजून अगदी अचूक नाहीये. त्यामुळे कुठे 'ध' चा 'मा' झाला तर त्यास/मला जबाबदार धरू नका!

फोना-फोनी

2007-09-18T17:04:00.000+05:30

बस प्रवासात दिसली
शेजारी येऊन बसली

फोनवर गप्पांत जी सुरु झाली
बॅटरी संपल्यानंतरच थांबली

त्यानंतर माझ्याशी बोलायला सुरु झाली
मला बोलू न देता स्वत: भरपूर बोलली

मग एका मित्राचा फोन देवासारखा धावून आला
संपल्यावरही मी तो बराच वेळ कानाला लावला

जातांना ती गोड हसली अन् म्हटली
तुझ्याशी बोलायला खूप मजा वाटली

बोलत जाऊ आपण- साधी ख्यालीखुशाली
हा माझा नंबर आणि माझे नाव 'अबोली'!

नंबर बदलेन मी, तिचा फोन येईल या भितीमुळे
अजून ठरत नाहीये तिच्या आवाजाच्या गोडीमुळे

-मिलिंद

फास्टर फेणे ईंग्रजीतून

2007-08-26T13:36:00.000+05:30

मी नुकतेच भाषांतराबद्दल लिहिले, आणि आजच्या पेपरात ही बातमी आली:
खूप जणांनी वाचली असेलच, पण पुण्याबाहेच्या ब्लॉगर्ससाठी ईथे देत आहे..

आमची इतरत्र शाखा आहे!

2007-08-26T13:10:00.000+05:30

copy (or type) this url in your browser:

http://गुलकंद.blogspot.com

original url of my blog:
http://gulakand.blogspot.com

गम्मत आहे ना?

भाषांतराची गरज...

2007-08-23T15:16:00.001+05:30

कालच्या टाईम्स ऑफ ईंडीया पुणे मधली ही बातमी पहा (लेखाच्या शेवटी):
मला तर वाटते की जे जे मराठी चांगले साहित्य आहे ते सर्व हळूहळू का होईना भाषांतरीत करायला हवे.
अर्थात त्यासाठी मराठी जतनाचा अट्टाहास सोडावा लागेल, मराठीतील काही उत्तम वाक्‍प्रचार, म्हणी, अलंकार सोडावे लागतील..

पण भाषांतरामुळे साहित्यामधील काही उच्च विचार, कल्पना, ई. नव्या पिढीला सहज सोपवता येतील..
हे सर्व ईंटरनेटवर ठेवले तर अजूनच चांगले. एका अर्थाने इथे एका प्रकारचा स्वार्थत्याग करण्याची गरज आहे.
आईवडील नाही का लहान लेकरांसाठी असा त्याग करत?
मी अजून एवढा मोठा नाहीये की असा अनुभव आलाय, पण जे समजू शकतो ते लिहिलेय :)

याविषयी मी आधीही लिहिले आहे. हे पहा.

पण यात एक मुख्य शंका आहे ती copyright ची. ईतक्या सर्व लेखकांची परवानगी घेणे म्हणजे जिकीरीचे.
आणि हे काम करणार कोण? सर्व ब्लॉगर्सने जर हे काम वाटून घेतले तर?
नाही तरी Linux operating system अशीच तयार झालीये.

असेही उत्तर

2007-08-04T15:29:00.000+05:30

नुकताच मला ऐकवण्यात आलेला शेरा:
"संसारात पडलास की कळेल"
(अर्थातच एका विवाहीत व्यक्तीने)
यावर मी दिलेले उत्तर:
"संसारात पडायलाच पाहिजे का, सरळ चालता नाही येत का?"
:)

जुन्या-नव्या म्हणी

2007-06-14T18:40:00.000+05:30

जुनी म्हण:
कुठेही जा, पळसाला पाने तीनच.

नवी म्हण:
पुण्यात कुठेही जा, रस्ता cross करणे कठीणच.
:)

signal संपताच पुढच्या गाड्याही लगेच गर्दी करतात आणि मग पायी चालणाऱ्यांना रिकामा रस्ता मिळणे अशक्यच.

जुने शब्द, नवे अर्थ

2007-05-29T08:18:00.000+05:30

परवाचीच गोष्ट. एक मित्र फोनवर कुणाशीतरी बोलत होता. मध्येच फोन कट झाला.
बहुधा network problems. त्याने पुन्हा फोन सुरु केला. थोड्यावेळाने पुन्हा फोन कट.
त्यावेळी सुचलेले वाक्य: "काय 'कटकट' आहे!"

मराठीतून संगणक शिक्षण..

2007-04-25T21:07:00.000+05:30

मी याआधी लिहिलेल्या लेखात एका विशिष्ट लोक वर्गाचा उल्लेख केला होता.
असे जे लोक मराठीतून संगणकाचे शिक्षण घेऊ ईच्छीतात त्यांच्यासाठी एक website उपयुक्त आहे.

ईथे click करा.

या संस्थेने चालवलेल्या समाजकार्याबद्दल त्या team ला सलाम!

मराठी in Globalization

2007-04-13T21:33:00.000+05:30

Globalization च्या युगात मराठीचे स्थान काय असावे याबद्दल बराच वाद-विवाद करता येईल.
कालच्या Times of India मध्ये द. मा. मिरासदारांनी याबाबत व्यक्त केलेले मत वाचनीय आहे.

त्यातल्या एका वाक्याशी तर मी पुर्णपणे सहमत आहे:

He, however, clarified that he did not insist on making Marathi a ‘knowledge language’ when English already exists as one.

(click to enlarge)

या युगात मराठीचा अर्क आपण जपावा. त्यात लिहिल्या गेलेल्या महान साहित्यकृतींचे (काही महान विचारांचे, काव्यांचे) इंग्रजीमध्ये translation करावे. काही शब्द आता येणाऱ्या पिढीला क्लिष्ट वाटतील, त्यामुळे ते अवजड ओझे काढून भाषा रंजक करावी.
याऊलट मराठीत भाषांतर करणे (knowledge, technological terms mainly) म्हणजे काळाच्या उलट्या दिशेने जाणे आहे असे मला वाटते.
काव्य वगैरे रचावे तर तेही सोप्या भाषेत.

I agree that one can think of certain audience to the marathi translation..e.g. people in remote rural areas, old age people..

पण अशा लोकांना जर technological गोष्टी शिकण्याची कुवत/गरज असेल तर जुजबी इंग्रजी शिकणे नक्कीच शक्य आणि योग्य आहे.
त्यानंतर तर त्यांच्यासाठी ज्ञानाची अनंत दालने उघडतील.

उदा. LAN = संगणकांचे छोटे जाळे असे काहीतरी सांगीतले तर ईग्रजी शिकण्याची गरज जाते.
पण LAN = a small network of computers हे काही जास्त अवघड नाही.

असो, मी पामराने आपले मत व्यक्त केले. काळच ठरवेल की भाषेचे काय स्थान राहते ते.

गुलकंद

2007-03-31T14:07:00.000+05:30

आयुष्य असावे गुलकंदासारखे..अनुभवांचे अर्क साठवणारे..काटे झेलुनही पाकळ्यांनी सजणारे.

शोधीत गुलाब मज जेव्हा काटा बोचतो, लाल टपोरा रक्तबिंदू बोटावर ओघळतो.

उष्ण, चैतन्यमय त्या लाल बिंदूने गुलकंदाच्या लालीत अन्‌ गोडीत अजून भर पाडते..
गुलकंदाला एक जिवंतपणा येतो.

आता बोटाने मी गुलकंद चाखतोय की तो रक्तबिंदू-माझे मलाच कळेना!

पण गुलाबाचा सुगंध जेव्हा दरवळतो, गुलकंदाची गोडी जिभेवर रेंगाळते,
तेव्हा उत्साही रक्त सळसळतेच!

पुणेरी पाटी

2007-01-29T20:43:00.000+05:30

घराबाहेर दरवाज्याजवळच आम्ही कचऱ्याचा डबा ठेवतो.
कचरा गोळा करणारा सोसायटीतल्या सगळ्यांच्या दरवाज्याजवळचा डबा रिकामा करुन ठेवतो.
रोज संध्याकाळी ऑफिसमधून आलो की दरवाज्यावर १-२ माहीतीपत्रके लावलेली असतात.
(कारण सुदैवाने दाराला खाली फट नाहीये)
सेल, नविन दुकानाचा शुभारंभ ई.
सध्या निवडणूकांचे दिवस असल्याने तर अशा पत्रकांची संख्या खूप वाढली आहे. हळदी-कुंकवाचा कार्यक्रम (अर्थातच निवडणूक प्रचारासाठी) ई.
बहूतेक सर्व पत्रके आम्ही न वाचताच दरवाजाच्या कडीवरुन काढून बाजूच्या कचरापेटीत टाकतो.

आता दरवाज्यावर अशी पाटी लावायचा मोह होतोय:

कृपया दरवाज्यावर कुठलीही माहीतीपत्रके लावू नयेत,
सर्व माहीतीपत्रके बाजुच्या कचऱ्याच्या डब्यात टाकावीत.

:)
हे जरा जास्तच उद्धट होईल म्हणून प्रत्यक्षात असे काही केले नाहीये.
पण कुणाला अशी पाटी लावायची असल्यास अवश्य लावा.
हीचे copyright न घेता ती मी open-source करतोय :)

कुणाच्या खांद्यावर कुणाचे ओझे...

2007-01-22T21:39:00.000+05:30

तुझ्या सोबतीच्या पालखी मखमली
तुझ्या विरहाच्या अवजड पखाली

दोन्हीही मिरविल्या मी काळजावरी
होईन तुझ्या पंढरीचा मी वारकरी

का तू मज अशी सोडूनी दूर दुर गेली
सजवतोय रित्या पालखी अन्‌ पखाली

--------------------------------------

शीर्षक ह्या गाण्यापासून घेतले आहे.
याच शीर्षकाचे एक विनोदी विडंबन ईथे पहा.

सोनसायंकाळी

2007-01-10T19:15:00.000+05:30

एकतर सूर्योदयानंतर उठायचीच सवय. त्यात थंडीचे दिवस आहेत.
म्हणून 'सोनसकाळी' अशी कविता लिहायला अजून तरी अवकाश आहे.
:)

तर एका मैदानावर सूर्यास्तावेळी जेव्हा मी फेरफटका मारायला जातो, तेव्हाचे दृश्य शब्दांत पकडण्याचा हा प्रयत्न.
पक्षी परतत असतात, फुटबॉलचा खेळ चालू असतो, ई.

सोनसायंकाळी

रम्य त्या सायंकाळी
गालीच्यावर मी हिरवळी

सांजवेळचे पाहून ते नभरंग
उमटती मनपटलावर नवरंग

जलदाभोवतीची सोनेरी झळाळी
सुखद कारंजांची मनात उसळी

वेगवान ते खेळाडूंचे पददालित्य
चेंडूचेही चाले चैतन्यमयी नाट्य

सभोवताल जरी होई अंधकारमय
तन-मन होऊन जाई तेजोमय

या विशाल दृश्याचे 'दर्शन' घेऊनी
वाटेतल्या मंदिरास जाई मी विसरुनी

---------
याच दृश्याचे मी ईथेही ईंग्रजीतून वर्णन केले आहे.

बोलकी डायरी

2007-01-05T20:03:00.000+05:30

लहानपणीच्या काही रंजक कथा अशा असायच्या:
बोलके झाड, बोलका दरवाजा, ई.
आता बोलकी डायरी असे काहीतरी लवकरच प्रत्यक्षात येईल.
त्यात तसे काही फार विशेष नाही, कारण आजकालचे तंत्रज्ञान फार प्रगत झाले आहे.
किंबहूना ईंग्रजीसाठी मी सांगतोय तसे उपकरण अस्तित्वात असेलच.

तर खास बात ही की आपल्या मायमराठी साठी या गोष्टी प्रत्यक्षात आणण्यासाठी संशोधन चालू आहे.
Handheld devices तुम्हाला माहीत असतीलच. त्यावर एका काडीने (stylus) मराठीत लिहा.
मग ते उपकरण तुमचे अक्षर ओळखून त्याचा मजकूर तयार होईल.
त्यानंतर मराठीच्या Text-to-Speech ने ते तुम्हाला वाचून दाखवेल.

तसेच मराठीच्या OCR (Optical Character Recognition) वर सुद्धा काम चालू आहे.
मग असेही होईल की एखाद्या मराठी कादंबरीची digital copy आपण अशा उपकरणात टाकू, अन्‌ प्रवासात हेडफोन लावून निवांत ऐकत बसू.
आहेना मजेशीर?

अस्मादीकांचा एक मित्र अशा कामात गुंतला आहे. फारच गुंतागुंतीचे काम आहे म्हणे!

लढाई

2006-12-12T18:43:00.000+05:30

चंद्राच्या चेहऱ्यावर नसती डाग
त्याचा लढाईचा ते असती भाग

झेलुनही उल्कापात नाही तो हरला
ज्वाला न उफळता केवळ विवरला

शमवून क्रोध ठेवी प्रकाश शीतल
सुखवे जनी लपवूनी आपले खल

निशेच्या नभी चंद्रामुळेच शोभा
अन्‌ धरेवरही बहरे काव्यप्रतिभा

चंद्राच्या चेहऱ्यावर नसती डाग
त्याचा सौंदर्याचा ते असती भाग

--------------------------------------
"जे न देखे रवी ते देखे कवी".
काय, पटतेय ना हे?
:)

मराठीत ९१ मार्क!

2006-12-06T19:18:00.000+05:30

मराठीत माझी मार्कांची गाडी नेहमीच ७० ते ८० या स्टेशनांमध्ये अडकायची.
जाम complex वाटायचा त्या वेळी..कारण इतर विषयांत मला भरपूर मार्क असायचे.

पुढे माझ्या इंजिनियरींग कॉलेजात मराठीत ९१ मार्क मिळालेला मुलगा आहे असे कळले.
त्याचे अक्षर इतके छान होते की जणू तो एक छापखाना असावा.
पण फक्त अक्षराने कसे काय असे होईल?

त्याला मग मी विचारायचेच ठरवले.
"तू काही परीक्षेत खास तंत्र वापरलेस का?"-मी.
"विशेष काही नाही रे, फक्त माझ्या निबंध लेखनाने फरक पडला असेल"-तो.
"कसे काय?"
"अरे, ३ निबंधांपैकी मी 'सर्कशीतल्या हत्तीची आत्मकथा' हा विषय निवडला."
"मग?"
"आणि पेपरात सगळ्यात आधी निबंध लिहिला. त्यात हत्तीचे अगदी दारूण मनोगत लिहिले. त्यामुळे तपासकाला 'emotionally capture' करण्यात मी यशस्वी झालो असेन."

-यावर मी निरुत्तर!
(आणि हो- मराठीत ९१ मार्क मिळवणाऱ्याने 'emotionally capture' हेच शब्द वापरले होते.)

पुस्तक-परिचय

2006-10-07T12:57:00.000+05:30

तुम्ही खूप दिवसांपासून पेपरातील राजकारणातल्या घडामॊडींवरच्या कोपरखळ्या, विनोदी विडंबने miss करत असाल, तर ब्रिटीश नंदी यांचे "ढींग-टांग" हे अशा सकाळ मधल्या त्यांच्या लेखांचे collection असलेले पुस्तक जरूर वाचा. ते सकाळ पेपर्स लि.नेच प्रकाशित केले आहे.

या पुस्तकाचा पुढे परिचय करुन द्यायची गरज नाही, फक्त हे असे पुस्तक आहे हे हीच माहीती पुरेशी आहे.

लेखन

2006-09-24T13:02:00.000+05:30

नुकताच ऐकण्यात आलेला विनोद:

तुम्ही जर सारखे-सारखे डायरी लिहीत सुटलात तर तुम्हाला 'डायरीया' झालेला आहे.
:)
ह्या डायरीयात विचारांची गळती होत असावी.

मग ईंग्रजीत ज्याला Writer's block म्हणतात त्याला पर्यायी मराठी शब्द काय बरे?
-लेखन-बद्धकोष्ठता!

कोपऱ्यातले

2006-09-18T21:56:00.000+05:30

परवाचीच गोष्ट. पोहे करायला म्हणून कांदा कापायला घेतला आणि मग डोळ्यांतून घळाघळा पाणी वाहायला लागलं. मग जाणवलं की रडण्याची इच्छा मनाच्या एका कोपऱ्यात खूप दिवसांपासून घर करून आहे. मग डोळ्यांनी मनसोक्त रडून घेतलं..पण- पण तरीपण मनाचं रडायचं राहुनच गेलं की..
असो. कधीतरी सुदैवाने वा दुर्दैवाने ही हौसही पूर्ण होईल :)

घरच्या शो-केस मध्ये लहानपणी मिळालेला एक कप आहे. एका राज्यस्तरीय निबंधस्पर्धेत मिळालेल्या पारितोषिकाचा. तसे ते उत्तेजनार्थ पारितोषिक आहे, पण म्हणूनच की काय तेव्हापासून लेखनाला खूपच उत्तेजना मिळाली आहे :)
जेव्हा त्या कपाकडे पाहतो तेव्हा जाणवतं की मनाच्या अजून एका कोपऱ्यात तसे पारितोषिक मिळवायची ईच्छा अजूनही आहे. बापरे, माझ्या मनाला किती कोपरे आहेत असे! आता वाचकांनी माझ्या blog वर दिलेल्या अभिप्रायांमुळे एक प्रकारे तसे पारितोषिक मिळाल्याचाच आनंद होतो. वाचकांनी उधळलेल्या स्तुतीसुमनांनी माझ्या 'गुलकंदा'च्या सौंदर्यात खास भर पडते. आणि blogger पुणेकर असो, मुंबईकर असो, वा अमेरिकन- तो वाचकांच्या अभिप्रायांनी नक्कीच सुखावत असेल. कोणीतरी म्हटलेच आहे की रसिकाशिवाय कला ही अपूर्ण असते.

मंथन

2006-08-17T12:22:00.000+05:30

प्रश्नचिन्हे जेव्हा डोळ्यासमोर नाचतात
फणा काढून माझ्या काळजाला डाचतात

विचार मंथनास मग ती करती प्रवॄत्त
त्या अमॄतप्राशनाने होई मग मी संतृप्त

स्पंदनांच्या गुंजनात उमटते सृजन गीत
दंगते तन-मन अन्‌ जडते जीवन प्रीत

-मिलिंद

दुचाकीची दुर्दशा

2006-08-16T18:47:00.000+05:30

'भारत माझा देश आहे'हे मी जसे गर्वाने अन्‌ आपुलकीने म्हणतो तसेच पुणे माझे आवडते शहर आहे हे ही मी म्हणत असतो.
तसा मी भारतातल्या ३ ते ४ शहरांतच थोडा काळ राहिलोय पण बहुतांश भागातल्या लोकांना भेटलो आहे. मित्रांकडूनही त्यांच्या शहराबद्दल ऐकले आहे.
प्रत्येकाच्या आवडीनिवडी, priorities नुसार त्यांचे आवडते ठिकाण वेगवेगळे असते. तसे पुणे माझे आवडते.
तसा मी वाहनगर्दीला टाळत असतो,पण डेक्कनपासून भांडारकर रोड आणि सेनापती बापट रोडवर नुकताच दुचाकीवरून पावसात प्रदीर्घ प्रवास केला आणि गेल्या ४-५ वर्षात पुण्यात किती बदल झाला आहे हे चांगलेच जाणवले.
मग मी ही एक स्वैर कविता केली:

दुचाकीची दुर्दशा

माझिया दुचाकीला कळेना
पुणेरी रस्त्यांची भाषा
माझिया अन्‌ दुचाकीच्या
कमरेची झाली दुर्दशा

मला अन्‌ दुचाकीलाही
खड्ड्यांचे कारण ना कळे
माझे अन्‌ दुचाकीचेही
सांधे झाले खिळखिळे

तारेवरची कसरत बरी असते
त्यात तार तरी सरळ असते
खड्डे छोटे मोठे अन्‌ वेडेवाकडे
पाहताच पडती पोटातही खड्डे

खाली खड्डे वरुन पाऊस
समोर ट्रॅफिक जामचा त्रास
कधी संपेल हा अमुचा सासुरवास
सासुरवास नव्हे, हा तर वनवास

एक मात्र खूप चांगले झाले
दुचाकीवरचे नियंत्रण सुधारले
तिनेही मला समजून घेतले
आजवर खाली नाही ढकलले

ती माझी अन्‌ मी तिची
काळजी घेत असतो खास
कितीही नकोसा वाटूदे प्रवास
दिलासा देतसे तिचा सहवास

कोणी मला सांगा की (माझे वा दुचाकीचे) 'दोनाचे चार' केल्याने आयुष्यातले प्रवास सुखकर होतील की नाही?
:-)

-मिलिंद

नक्षत्र दर्शन

2006-08-14T20:29:00.000+05:30

बंगलोरला मी IISC मधल्या मित्रांच्या भेटीस गेलो होतो तेव्हाची गोष्ट. पूर्वी एक-दोनदा जाऊन आल्यामुळे त्यावेळी मुख्य गेट पासून त्यांच्या dept पर्यंत एकटंच जायचे ठरवले. अंधार पडायला सुरुवात झाली होती. कुठेतरी मी रस्ता चुकलो. योग्य दिशेने जात राहिलो तर काय फरक पडतो या माझ्या समजुतीवर पश्चात्ताप करायची वेळ आली होती. कुठलाही रस्ता अन्‌ dept जवळ नव्हते. आता सभोवती पूर्ण अंधारलेले होते. थोडे अजून पुढे गेल्यावर एक रस्ता दिसत होता. तिकडे जाणारा एक रस्ता मात्र दाट झाडांमधून जात होता. अन्‌ आधीच्या भेटींत दिवसा मी त्या वनश्रीची खूप स्तुती केली होती.आता मी काही भूताखेतांवर विश्वास ठेवत नाही पण साप अन्‌ विंचवासमोर जायची कोण हिंमत करतो? काहीतरी आकडे मोजत मी तिकडे गेलो.

आणि काय सांगू तुम्हाला, काजव्यांच्या थव्यामध्येच मी जाऊन पोहोचलो. चहूबाजुंनी लुकलुकणाऱ्या अन्‌ फिरणाऱ्या काजव्यांचे विलोभनीय दृश्य पाहून मी अवकाशातल्या तारकापुंजामधून भ्रमण करतोय असा भास झाला. मी तसे मी बरेच trek, trips केल्या असूनही एकसुद्धा काजवा पाहीला नव्हता. आंधळा मागतो एक आणि देव देतो अनेक असे झाले. त्या इवल्या-इवल्या काजव्यांनी माझे डोळे चांगलेच उघडले! निसर्गाच्या सौंदर्याचा पुरेपूर अनुभव घ्यायला निसर्गाच्या कुशीत जाणे जरूरी आहे ही समजूत तेव्हा मनावर चांगलीच कोरली गेली.

पुस्तकनिष्ठांची मांदियाळी

2006-08-13T11:21:00.000+05:30

मला ह्या खेळात Akira ने सामील करून घेतले.
खेळाविषयी अधिक माहिती करता हे पहा :

१. सध्या वाचनात असलेले/शेवटचे वाचलेले वा विकत घेतलेले मराठी पुस्तक.
'मी एक शून्य' - पु. ल. देशपांडे

२. वाचले असल्यास त्याबद्दल थोडी माहिती.

पु.लं.चे philosophical, गंभीर लेखनही किती चांगले आहे ते शब्दांत सांगता नाही येणार. त्यांच्या लेखनसामर्थ्याचा हा पैलूही खूप प्रभावी आहे. तसे अंतू बर्वा सारखे लेख वाचून याची कल्पना पूर्वी आली होतीच.
या पुस्तकातल्या काही कथा खूप आवडल्या.

३. अतिशय आवडणारी/प्रभाव पाडणारी/(इतक्यात वाचलेली) ५ पुस्तके.

मृत्यंजय - शिवाजी सावंत
ययाति - वि.स. खांडेकर
बट्याट्याची चाळ - पु.ल.
विज्ञानकथायात्रा - नारायण धारप (बालपणी वाचलेले पहिले Science-fiction book)
काजळमाया - जी. ए. कुलकर्णी

४. अद्याप वाचायची आहेत अशी पुस्तके:

अनेक वैविध्यपूर्ण विषयांची आणि लेखकांची पुस्तके वाचायचा विचार आहे. सध्या ही मनात आहेत:
मौनची भाषांतरे -संदीप खरे
पु.लं.ची ऊरलेली बरीच पुस्तके.
एका मुंगीचे महाभारत - गंगाधर गाडगीळ

५. एका प्रिय पुस्तकाविषयी थोडेसे.
कुसुमाग्रजांचे विशाखा मी अनेकवेळा वाचले आहे.अजूनही वाचतो. कोलंबसाचे गर्वगीत, कणा अशा कवितांनी (लहानपणापासून वाचत असल्याने) खूप प्रभावित झालो आहे.

ह्या खेळात सहभागी व्हायला मी ह्यांना निमंत्रित करतो:
१.अभिजीत
२.आशिष अनिल
३.मंदार
४.मंजिरी
५.मिलिंद

पाऊस, ब्लॉग...

2006-07-23T13:21:00.000+05:30

परवाचीच गोष्ट. हलका हलका पाऊस पडत होता. छत्री घेऊन कामानिमित्त बाहेर पडलो होतो. थोड्या वेळानंतर लक्षात आले की पाऊस थांबून बराच वेळ झालाय पण छत्री उघडलेलीच राहीली आहे.
कुणी ओळखीचे पाहात नाहीये ना हे पाहून मग पटकन छत्री बंद केली :-)
तेव्हा लक्षात आले की मनात विचारांचा पाऊस पडतोय. आता या पावसासाठी कुठली छत्री वापरावी? वापरायची कशाला? या विचारधारांत चिंब होण्याचा वेगळाच आनंद आहे.
Descartes नावाच्या तत्वज्ञाने म्हटलेच आहे की 'मी विचार करतो म्हणूनच मी अस्तीत्वात आहे'.
-------------------------------------------------------------------------------------------
ब्लॉग

आपण ब्लॉग का लिहितो?
यावर विविध मते वाचली किंवा ऐकली आहेत. मुख्यत: आपले मत आणि भावना व्यक्त करण्यासाठी ब्लॉग हे एक सोयिस्कर माध्यम आहे. अजून एक उद्देश असा असेल की आपल्या मतांना, विचारांना सोबती शोधण्यासाठी आपल्या मनमोराच्या पिसाऱ्यातील (किंवा पसाऱ्यातील म्हणा हवं तर ;-)) पीसे आपण आपल्या ब्लॉगवर उतरवत असू. "Birds of same feathers flock together" ही इंग्रजीतली म्हण इथे नमूद करावीशी वाटते.

गुगली

2006-07-08T14:38:00.000+05:30

काकांच्या मिशा

2006-07-08T14:07:00.000+05:30

लहानांसाठी आणि मोठयांमधल्या लहानांसाठी..
त्या काकांचा फोटो नाहीये, पण कवितेचे शब्द पुरेसे ठरावेत :)

काकांच्या मिशा

काका आमचे रुबाबदार
काकांच्या मिशा झुपकेदार

काकांचा आहे राजेशाही थाट
मिशा त्यांच्या खूपच दाट
विणून होईल अख्खी खाट

काका आमचे रुबाबदार
काकांच्या मिशा झुपकेदार

काकू जेव्हा रागावतात
काका नुसतेच हसतात
मिशांवरुन हात फिरवतात

काका आमचे रुबाबदार
काकांच्या मिशा झुपकेदार

पण काका जेव्हा रागावतात
मिशांच्या तलवारी उपसतात
तेव्हा सगळेच घाबरतात

काका आमचे रुबाबदार
काकांच्या मिशा झुपकेदार

काकांच्या मिशा कशा दिसतात सांगू?
नारळाच्या झाडाच्या लोंबत्या फांद्या जणू
खोट्या आहेत का मिशा? चला तर ताणू!

काका आमचे रुबाबदार
काकांच्या मिशा झुपकेदार

काका मिशांना फार जपतात
वारंवार त्यांना कंगव्याने सावरतात
दर रविवारी कलपाने रंगवतात

काका आमचे रुबाबदार
काकांच्या मिशा झुपकेदार

ही कविता वाचून काका आधी रागावले
मग त्यांनी मला शंभराचे बक्षीस दिले
अन्‌ मिशीवर त्यांच्या मूठभर मांस (केस) चढले

काका आमचे रुबाबदार
काकांच्या मिशा झुपकेदार

गाडी

2006-07-08T14:02:00.000+05:30

मी नविन दुचाकी घेतली तेव्हाची कविता.

कविता कधी सुचते?

2006-07-01T15:20:00.000+05:30

कविता किंवा चारोळी करणाऱ्यांची याबाबत विविध मते असतील.

काही कवी एखाद्या शिल्पकाराप्रमाणे कवितेस विविध भावनांनी आणि शब्दांनी कलाकुसरीने सजवून रचत असतील. मी आपला साध्यासुध्या कविता करणारा हौशी कवी.

मनमोराचा पिसारा जेव्हा फुलून येतो, त्यावेळच्या भावनांचे मोरपीस जपून ठेवावेसे वाटते. मनातल्या काही खास विचारांना कवितेचं स्वरूप देणं म्हणजे त्यांच्याप्रती आदर व्यक्त करणं असं मला वाटतं. ते विचार लक्षात ठेवणं, आचरणांत आणणं महत्वाचं आहेच, पण कवितेच्या मालेत ते शब्द गुंफले की त्यांच्या सौंदर्यात जी भर पडते ती काही औरच.

आता कवितेमागची प्रेरणा कुठली? प्रेम, जीवनप्रेम, देशभक्ती अशा अनेक प्रभावी विचारांचा झरा त्यामागे असू शकतो. उदाहरणार्थ, उमलत्या वयातल्या उमलत्या प्रेमामुळे हृदयात प्रेमकविता उमलली नाही तर नवलच. प्रेमभंगही कविता सुचवू शकतो. प्रा. अत्रेंची 'प्रेमाचा गुलकंद' वाचली आहे की नाही? :)

एखादे सुंदर दृश्य, एवढेच काय रोजच्या साध्या घटनांवरही कविता सुचू शकते. पण पावसामुळे मला तरी अजून कविता सुचलेली नाही. कित्येकवेळा मी पावसाला वेगवेगळ्या प्रकारे पाहिले, अनुभवले, पण व्यर्थ. मग मनाची समजूत काढण्यासाठी मी निष्कर्ष काढला आहे की त्यावेळी खमंग भजी खाण्याच्या मनात येणाऱ्या तीव्र इच्छेमुळे आणि पोटात ओरडणाऱ्या कावळ्यांच्या गोंगाटामुळे कवितेचे शब्द ऐकू येत नसावेत.

जीवनात कितीही धकाधकीचे, कोलाहलाचे प्रसंग आले तरी त्यानंतरही कविता सुचण्याची कला मनाच्या निवासात कायम राहावी असं मला वाटतं. मी केलेल्या काही हलक्या फुलक्या कविता लवकरच येथे प्रकाशित करेन.

आता हे झालं माझ्या बाबतीत. कवितेच्या बाबतीत वाचकांची काय मते आहेत?

तळहातावरचे फुल..

2006-07-01T14:42:00.000+05:30

तळहातावरचे फोड कधी अनुभवास आलेच नाही. कुठल्याही जपलेल्या गोष्टीला या तळहातावरच्या फुलाची उपमा मला जास्त समर्पक वाटते. वाचलेल्या, ऐकलेल्या गोष्टींपेक्षा अनुभवलेल्या गोष्टी जरी त्या साध्यासुध्या असल्या तरी किती जवळच्या वाटतात, नाही का?

पणतीचा पण

2006-06-14T19:50:00.000+05:30

कधी कधी आपल्याला भविष्याच्या चिंतेमुळे अंधारलेले वाटत असते. अशावेळी वर्तमानाकडे दुर्लक्ष होऊ न देणे जरूरी असते. किंबहुना वर्तमानातील प्रयत्नच भविष्यावर प्रकाश पाडतात.

आणि कधी कधी आपण एखादे लक्ष्य गाठतो, पण पुढचे लक्ष्य ठरवलेले नसते. जरा विचित्र स्थिती असते ही. नुकत्याच मिळवलेल्या विजयामुळे तुम्ही आनंदी असताच, पण त्याचबरोबर पुढच्या मार्गाच्या पक्क्या कल्पनेचा अभावही त्रासदायक असतो. अशाच काही क्षणांत सुचलेले विचार मी जपून ठेवलेले होते. त्यांची मग एक कविता रचली.

यत्नाची पणती

अंधारलेले वाटते का सभोवतीला,
मग पेटवीन प्रयत्नांच्या पणतीला.

चमत्काराच्या प्रतीक्षेत रिते नाही बसणार ,
एकदमच आयुष्यात सूर्योदय नाही होणार.

यत्नांचे दिवे अन् दिवे लावून प्रकाश साचवेन,
जगाच्या तालास ताल धरून स्वतःला नाचवेन.

वाईटाचेही वादळवारे असतात चांगल्याच्या संगतीला,
विझण्यापासून वाचवायचेय मलाच माझ्या पणतीला.

भूतकाळाच्या सर्व शिदोरी सदैव पुरतील,
उद्याच्या विजयांची स्वप्ने उरात फुलतील

मनात जपलाय मधुर विचारांचा गुलकंद,
अन् दरवळे नव्या स्वप्नांच्या पालवीचा सुगंध

वर्तमानाच्या पानांवर यत्नांची काव्ये लिहीन,
अंधारलेले नसले तरीही विजयाची स्वप्ने पाहीन

वेडावती ध्येयाचा ध्यास अन् विजयाची प्यास
मनगटी रक्तास अन् घामास प्रयासाचा हव्यास

प्रसन्न सकाळ

2006-06-03T11:57:00.000+05:30

सकाळच्या वेळी बाहेर एक फेरफटका मारणे मला आवडते. वातावरणात चैतन्याचा प्रवेश होत असतो. सूर्योदय होत असेल तर गच्चीत जाऊन ऊगवत्या सूर्याचे लालचुटुक बिंब बघुन मग मी बाहेर पडतो. दूधवाले, पेपरवाले लगबगीने कामाची सुरुवात करत असतात.

वातावरणात गारवा असेल तर अमृततुल्य चहा पिण्याचा मोह मला आवरत नाही. मधुनच एखादे सुखोई विमान आसमंतात विजेच्या कडकडाटासारखा आवाज करुन वेगात जाते. सकाळच्या वेळचे एक सुंदर दृश्य म्हणजे शाळेत जाणारी मुले. लहानलहान चिमुरडी लवकर तयार होऊन school bus ची वाट पहात असतात. त्यांचा उत्साह पाहून आनंद वाटतो. नाहीतर आपण- ऑफिसला आरामात जाण्याच्या बेतात असतो.

रोजच्या या दिनचर्येत कमालीचे साम्य असते. तोच पेपरचा गठ्ठा बांधणारा पेपरवाला, तीच चहाची चव, तोच रोजचा उत्साह. पण मनात मात्र रोज नवनवे विचार. रोज नवे संकल्प, रोज नव्या आशा. या आयुष्याच्या नविन्यात एक विलक्षण सुख आहे. ते सुख मी रोज चहाच्या घुटक्यांबरोबर पितो, पावलोपावली अनुभवतो. अगदी या गीतासारखे- "सूर तेच छेडीता, गीत उमटले नवे".

गेले काही महिने ही दिनचर्या सुखात चालली होती. आता 'नेमेची येतो' त्या पावसाने त्यात बदल आणले आहेत. असो. तरीही पाण्याच्या धारांकडे गॅलरीतून पाहत मी रोज नवनवे संकल्प करतो.

"मन करा रे प्रसन्न । सर्व सिद्धीचें कारण ।"

गोदाकाठचे संस्कार

2006-05-14T17:25:00.000+05:30

मी अकरावी व बारावीला नाशिकला असतानाची गोष्ट. कॉलेज गोदावरीच्या काठी असल्याने मी आणी एक मित्र एक-दोन तास लवकर जाउन Boating करायचो.

कॉलेजच्या Boat Club जवळून जाणाऱ्या गोदावरीचे पात्र रामकुंड अजुन पुढे असल्याने स्वच्छ होते. Dinghy boat, pedal boat चालवणे व्यवस्थीतपणे शिकलो होतो. फार मजा यायची त्यात! एकट्याने boat नेणे आणि आणणे यात बराच व्यायाम व्हायचा. प्रवाहाच्या विरुद्ध दिशेला जातांना फार जोर लावून वल्हे मारावे लागत असत.

त्या गोदावरीच्या काठी मी बऱ्याचदा तासभर बसत असे. अभ्यासामुळे, धावपळीने आलेले दडपण त्या प्रवाहाकडे पाहून दूर पळून जायचे. मन उल्हासित व्हायचे. पाण्याचा प्रवाह पाहून मनातही विचारांचा प्रवाह सुरु होई. जणू जीवनात सतत पुढे जाण्याचा संदेश तो गोदेचा प्रवाह देत असे.

"एखाद्या गोष्टीसाठी वाहून घेणे" हा शब्दप्रयोग कदाचित नदीच्या प्रवाहावरून तर नाही आला? जनसेवेसाठी तिने स्वतःला वाहून घेतलेले असते.

सर्वच गोष्टी मला शब्दांत नाही सांगता येणार पण गोदेच्या त्या कधी शांत तर कधी वेगवान असणाऱ्या त्या पात्राने माझ्या मनावर अनेक 'खोल' परिणाम केलेले आहेत.

शुभारंभ

2006-05-14T15:07:00.000+05:30

प्रथेप्रमाणे गणरायाला वंदन करुन या blog ची सुरुवात करतोय.

दगडूशेठ गणपतीच्या या देखण्या रुपाची स्तुती कितीही केली तरी कमीच. वारंवार पहात रहावे असे ते श्रीमंत, लोभस रुप!

मराठी कवितेतल्या काही ओळी मनात घर करुन राहिल्या आहेत. त्या या पहील्या लेखात नमूद करतो:

"या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे,
शंभर मरणे झेलून घ्यावी इथल्या जगण्यासाठी.
इथल्या पिंपळपानावरती अवघे विश्व तरावे,
या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे..."

यातली "इथल्या पिंपळपानावरती ..." या ओळी कुठल्याही जुन्या पिंपळाच्या झाडाखाली बसल्यावर हमखास मनात येतात. विशेषतः कॉलेजातल्या झाडाखाली!

अजूनही काही आवडत्या ओळी म्हणजे कुसुमाग्रजांच्या या ओळी:

"सह्याद्रीवर लक्ष उदयांची पहाट मंथर जागत आहे,
तुझ्याचसाठी लाख रवींचे गर्भ सुखाने साहत आहे"

या मोजक्याच शब्दांत फार मोठा आशावाद व्यक्त झाला आहे.